Ruzie

Ken je dat gevoel, dat je alles wil doen voor iemand en het nooit genoeg lijkt. Het gevoel dat geluk voor iedereen om je heen is, behalve er is voor jou? Het gevoel dat wanneer je echt gelukkig bent, iemand daar boven beslist dat het niet voor jou is. Dat is dus een gevoel wat ik heb. Iedere keer als het goed lijkt te gaan, komt er wel weer iets..

Sinds iets langer als twee maanden heb ik een vriend. Hij is zo'n jongen die iedereen gelijk aardig vindt en die met iedereen het beste voor heeft. Sommige mensen zullen zeggen, is hij niet naïef? Nee, dat is hij niet, als hij het ergens niet mee eens is dan zal hij dat ook zeggen.  

Lees verder...

did i lost her?

Pfft, wat een weekend was dit, het begon geweldig. Voor het eerst sinds behoorlijk lange tijd had ik met mijn beste vrienden afgesproken om te gaan stappen, normaal gaat er altijd wel iemand niet mee, maar dit weekend waren we met zn alle. 

 Ik ken mijn beste vriendin al 9 jaar

 en al 9 jaar doen we eigenlijk alles samen, ik weet alles van haar en zij van mij. Zon beste vriendin die je eigenlijk niet kwijt kan raken want na 5 minuten ruzie heb je elkaar wel weer wat te vertellen. Nu heb ik al 2 dagen ruzie met haar.. 

 

 Zaterdag ging het goed fout, ik stond mrt een jongen te praten en het volgende moment stond ik met hem te zoenen. Mijn beste vriendin haat hem, uit het diepste van haar hart denk ik, want sinds zaterdag haat ze mij ook.. Altijd riepen wij dat we geen ruzie zouden maken over een jongen, rn nu is dat er dus wel... Ik haat het dat ik ruzie met haar heb, vooral omdat mijn beste vriendin me uitschold voor hoer. Iets waarvan ze weet dat ze me pijn doet. 

 

gebroken

Mijn laatste blog ging over een jongen, een jongen waar ik van begon te houden en die juist op dat moment zei dat het niet ging werken. 

Ik wilde hier uitleg over, dus had met hem afgesproken om te gaan "chillen". Op dat moment kwam die niet opdagen, weer met een slap excuus. Ik kreeg maar niet uit me hoofd dat ik het wilde weten dus een paar dagen later had ik zoiets van ik vraag het via whatsapp. Ik kreeg als antwoord dat hij me echt een leuke meid vond alleen hij was niet klaar voor een relatie. Daar was mijn antwoord, het antwoord waar ik eigenlijk op hoopte. Hij was er niet klaar voor, had het gewoon te druk.

Dit is nu denk anderhalve week geleden gebeurd.

Vandaag toen ik wakker werd keek ik op facebook, dit doe ik altijd als ik wakker word. Normaal met nog halfslapende ogen, vandaag niet, ze stonden wijt open en een traan ging over me wang. .... Heeft een relatie. Ik brak, letterlijk..

Alles was een leugen, allemaal om me kapot te krijgen?

Gefeliciteerd. Het is gelukt 

gebroken of toch niet?

Ik las mijn laatste blog.. Dan is deze wel een beetje raar.. Alleen ik moet het kwijt dusja hier komtie.

 

Ik was laatst met een jongen bezig en eindelijk ging het een keer anders, anders als al die andere jongens die maar op een ding uit zijn

 Ik begon zelfs te twijfelen, misschien hield ik wel van hem.. Dit was allemaal eind oktober tot begin januari.. Net toen ik gelukkig was met hem, zei hij dat het niet ging werken.. Zonder enige uitleg. Vandaag bijna een maand later had ik eindelijk de moed om tegen hem te praten. Heel zielig maar via app heb ik gevraagd om bij te praten. In de tijd dat ik hem niet heb gezien heb ik namelijk de schuld continu bij mezelf gelegd. Pp allerlei manier, alles ging door me hoofd. Was ik niet goed genoeg? Ben ik niet knap genoeg? Was alles een spelletje? Het bleef maar door mijn hoofd gaan. Gek genoeg toen ik hem.appte was het weer zoals het was, en morgen komt ie langs..

Ik geef hem de kans om me te breken, maar nu, nu wil ik de waarheid wetwn. Ik wil weten hoe je van het ene op het andere moment kan zien dat het niet werkt. Terwijl je de dag ervoor nog bij hem was.

 

Ligt het aan mij? Ligt het aan hem?. Of is er iets anders? Ik hoop het mprgen te weten. Zodat ik het heel misschien positief af kan sluiten voorsat ik uit dit rotdorp verhuis 

liefde

Vaak vraag ik mezelf af, wat is liefde? 

Het is nu net een jaar uit met mijn ex, ik heb 2 jaar met hem gehad.. De tijd dat ik met hem samen was, was mooi. Alleen of het liefde was? Ik weet het niet.

Tot op de dag van vandaag roep ik dat ik niet wil trouwen. Ik heb een hekel eraan om aan iemand 'vast' te zitten. Mijn ex zag ik als een goede vriend. Alleen trouwen met hem? Dat wilde ik nooit. Is dat gevoel goed? Is dat gevoel liefde? Nee toch zeker?

Steeda vaker heb ik het idee dat de scheiding van mijn ouders meer bij mij kapot heeft gemaakt als ik in eerste instantie dacht.. Mijn vader ging van het ene op het andere moment weg, terwijl mijn ouders 28 jaar getrouwd waren.. Ik vraag mezelf af hoe dat je dat kan doen.. Als mij vader en moeder dat kunnen, dan kan iedere jongen dat toch??

Ik ben bang. Bang dat ik met deze gedachte iedereen af blijf stoten. Het idee dat mijn moeder nu 6 jaar nadehand nog niet haar geluk heeft gevonden..

Hoe kan je vechten tegen iets, iets waarvan je weet dat het je kapot maakt als je het toelaat, maar ook als je het laat gaan.. Ik heb mijn moeder kapot zien gaan aan liefde en ik stel mezelf de vraag of ik dat wil..  

de volgende stap

Vandaag ga ik beginnen aan de rest van mijn leven. Ik heb vandaag afscheid moeten nemen op mijn stageplaats waar ik sinds begin dit jaar stage liep. Ik liep met kinderen stage, 20 geweldige kinderen van 5 en 6 jaar oud. Deze kinderen hebben mij in dit half jaar zoveel liefde gegeven en zij hebben mij misschien wel meer geleerd als ik hun.

Ik ben namelijk absoluut niet goed in gevoelens delen, kinderen op deze leeftijd zeggen gewoon "ik mag jou niet" of "ik ben verliefd op die". Deze kinderen hebben mij geleerd dat wij het leven eigenlijk veel moeilijker maken als dat het is.. Waarom kunnen wij die dingen niet gewoon zeggen? Omdat we bang zijn om gekwetst te worden? Omdat we bang zijn dat we uitgelachen worden? Ik zelf heb gemerkt dat ik te hard ben geworden om deze dingen te zeggen en aan de andere kant ben ik ook te bang om alweer een keer gekwetst te worden.

Ik heb deze log de volgende stap genoemd, dit heb ik gedaan met een redrn. Ik ben nu namelijk klaar met stage lopen voor mijn opleiding en ik heb besloten om daarom ook een volgende stap te zetten. Door deze kinderen heb ik geleerd dat het niet erg is als je gekwetst wordt, dat het niet erg is om fouten te maken omdat je daar juist van leert. Op deze manier wil ik mijn leven lijden, de fouten die ik ooit heb gemaakt daar heb ik zoveel van geleerd en daardoor ben ik wie ik nu ben. Ik ga niet meer weglopen van de fouten maar ik ga ze onder ogen zien.. Misschien word ik weer gekwetst. Alleen de wereld is zoveel beter als we onszelf proberen te verbeteren, als we eerlijk zijn tegen onszelf.  

eerste berichtje..

Hallo! 

 Ik ben begonnen met een weblog omdat ik merk dat ik vaak het idee heb dat ik over dingen wil praten, alleen wanneer ik dit probeer, voelt het nirt goed en komt het er niet uit. Dit is de reden dat ik al jaren alles op aan het kroppen ben, niet goed iknow. Daarom kwam ik op het idee om een weblog te beginnen.. 

 

QWaarschijnlijk leest niemand dit, en dat hoeft ook helemaal niet van mij. Dit is mijn manier van uiten, omdat ik niet weet hoe ik het anders kan doen. Ik zal me even kort voorstellen. Ik ben 21 jaar atm. Mn ouders zijn gescheiden toen ik 16 was. Deze tijd was shit omdat ik op dat moment bezig was met mn eind examen. De tijd die erna kwam was misschien nog erger voor me omdat ik op het begin heen en weer werd gestuurd tussen mijn vader en mijn moeder.. Dit ging zover dat ik er voor heb gekozen 2 en half jaar geen contact te hebben met me vader. Dit contact is hersteld op het moment dat ik door mijn moeder uit huis werd getrapt.. Dit is een van de dingen die ik kwijt wil.. Waarschijnlijk komt er nog wel meer.